Informatiebommetjes voor ouders

Als je in Nederland zwanger raakt kom je automatisch in een informatiesysteem terecht wat gericht is om jou te helpen, de (toekomstige) ouder. Instanties, familie, overheid…. ze dragen allemaal hun steentje bij om kennis met je delen, zodat jij straks helemaal klaar bent voor je ouderschap. Superlief toch?

Een eerste keer dat je bewust wordt van dit ongeleid informatiesysteem, kán zijn wanneer je een zwangerschapstest doet bij de huisarts. Voordat ik de uitslag kreeg, werd me verteld door de huisarts dat het ook een windei zou kunnen zijn? Een windei? Hmmm zal dat iets kunnen zijn met de baby die tegen de darmen aan drukt? Of als iemand aan je vraagt hoe je zwangerschap verloopt en je aan geeft dat je af en toe misselijk bent, ga je ervaren dat iedereen je 1000 tips geeft om er van af te komen……. Wel weer super lief, maar wat moet ik nu kiezen?

En dan zit je samen als toekomstige ouders in de wachtkamer bij de verloskundige en zij heeft daar een rekje met informatiefolders…. over……….. allerlei zwangerschapskwaaltjes waar je nog nooit van had gehoord. Toch maar wat meenemen naar huis, je weet maar nooit wat jullie nog gaan tegenkomen tijdens de zwangerschap. Oh … en neem ook even een foldertje mee speciaal voor papa’s in spé, “steun zijn voor je zwangere partner”? En dan staat de kraamhulp bij je op de stoep om te kijken of je huis wel helemaal “babyproof” is en krijg je een hele grote map met prachtige stappenplannetjes die je kan gaan volgen, zodat wanneer de baby komt je alles perfect voor elkaar hebt.  Wat een informatie en wat fijn dat er zoveel kennis overal over is. Toch?

 

Kennis is macht, kennis delen is kracht

Als je kindje er is gaat de informatievoorziening gewoon keihard door hoor. Yes!! Altijd handig de goedbedoelde tips en adviezen van familie & vrienden die voor je gevoel al 100 kinderen hebben groot gebracht. Of het consultatiebureau die je kindje gaat “meten” en “testen” en aan de hand van de resultaten ook weer wat liefdevolle tips met je gaat delen. Misschien, als je geluk hebt, krijg je zelfs nog een foldertje mee, speciaal met het onderwerp waar je kindje misschien nu al een achterstand in heeft. Attent……

Oh en dan hebben we het nog geeneens gehad over de inentingen. Je krijgt zomaar zonder dat je dit hebt gevraagd een prachtig foldertje van het RIVM in de brievenbus. Een a-5 formaatje met alle ziektes die je kindje kan krijgen als ze geen inentingen krijgen. Het zinnetje  “in extreme gevallen kan je kind zelfs sterven” komt zelfs ter kennisgeving zomaar als een kadootje uit de folder. Hmmm… het tegelspreukje “Kennis is macht, maar kennis delen is kracht” gaat niet altijd op of wel? Ik zal ze wel moeten inenten nu. Maar aan de andere kant hoor je nu ontzettend veel ouders die hun kinderen niet inenten, of gedeeltelijk inenten, omdat de vaccins wat ze je kinderen toedienen schadelijk zou kunnen zijn voor je kind. Help, waar zijn we met zijn allen mee bezig? Mijn hersenen raken helemaal overvol met alle info. Het is oneindig, en het is in dit geval kiezen tussen twee kwaden…..

 

Hoe jij het beste je kindje kan opvoeden

En zo komen we langs prachtige informatiebommen, euh ik bedoel bronnen, waar je gevraagd en wederom ongevraagd te maken mee krijgt als ouder. En er komen er nog veel meer aan: Bij de kinderopvang hangen er weer 100 folders van peuterpuberteit tot kind&ouder yoga, er worden prachtige ouderavonden georganiseerd, met vaak oprecht heel veel leuke onderwerpen. Ook ga je daar als ouder de pedagogische medewerkers ontmoeten die meedenken en meehelpen hoe jij het beste je kindje kan opvoeden.

Of je hebt opeens gesprekken met ouders van andere opvangkindjes die zien dat je kindje een droge huid heeft in en nog een heel fijne tip geven van een zalfje die ze hebben gekocht bij een reformwinkeltje. Of je schoonzus merkt op dat haar nichtje toch echt wel erg achterloopt met praten in vergelijking met haar eigen kroost. Als je geluk hebt kent ze nog een goede logopediste die zich gespecialiseerd heeft in de taalontwikkeling van peuters, omdat een vriendin van haar een zoontje  ook dezelfde “problemen” had. Hmmmm… problemen? Je kindje heeft blijkbaar problemen….

 

Informatiebommetjes, dit keer op maat gemaakt

En dan eindelijk….. is het zo ver: Je kindje gaat naar school, waar ze nu zelf dingen gaat leren, zodat jij heel misschien stiekem de informatiebommetjes een beetje kan ontwijken.  Ze is immers al 4 jaar oud en kan zelf ook al een beetje beslissingen maken. Oh en heel fijn, ze gaat leren op school hoe ze haar veters moeten strikken. Yes, hoef je je als ouder daar in ieder geval niet in te verdiepen op internet 🙂 Alles is misschien een beetje spannend, dat hoort bij het loslaten, maar het geeft je ook een beetje meer vrijheid als ouder, toch?

En daar komt het…. de allereerste 10 minuten-gesprek tussen de leerkracht en jou. Oh chips nee, daar komt wéér een informatiebommetje voor mij als ouder. Dit keer eentje op maat gemaakt voor je kindje, met onder anderen de uitslag van haar eerste citotoetsje, speciaal voor kleuters. “Haar score is bovengemiddeld en ze sluit zich heel goed aan in de groep. Prima leerling! Het enige was ze nog lastig vindt is zelfstandig naar de toilet gaan. Maar dat hebben jullie vast wel gemerkt, door de natte broeken in het plastic zakje die ze elke keer weer meeneemt. Ik heb een foldertje met informatie over dit onderwerp, zodat jullie kunnen uitzoeken waarom ze nog steeds niet zindelijk is. In de folder aan de achterkant staan nog websites van specialisten op het gebied van zindelijkheidstrainingen.  Gewoon een tip hoor, kijk maar wat je er mee doet”…. Aha…. elk rapport is er een 10-minuten gesprek toch? Hoeveel rapporten krijgen ze tijdens hun basisschooltijd? 1tje…..please?

 

Ouders die falen als opvoeders

Oké….. je hebt dus meerdere soorten informatiebronnen die dagelijks hun kennis met ouders delen. Ik heb het nu nog geeneens gehad over social media, de televisie, tijdschriften ed. Waar ik nu heel erg benieuwd naar ben is wat een informatiebommetje met je doet? Zowel op bewust als op onbewust niveau? Ik zie namelijk in mijn praktijk en tevens in mijn eigen sociale kring dat heel veel ouders het gevoel hebben dat ze het niet goed doen. Zelf ouders die het gevoel hebben dat ze “falen” als opvoeders.  Zou het kunnen zijn dat we minder op ons zelf vertrouwen door al die informatiebommetjes die we overal om ons heen ontploffen?

 

Hoe kan je het beste omgaan met een informatiebommetje?

Hieronder heb ik een paar vragen voor je neergezet, die je jezelf kan stellen na het ontvangen van een informatiebommetje:

  1. Wie is de bron? Is het een ervaringsdeskundige, een bekende, een vreemde, een specialist, een website? En hoe betrouwbaar vindt jij deze bron?
  2. Heb je gevraagd om het informatiebommetje of kreeg je hem zomaar spontaan kado? Was je op zoek naar kennis?
  3. Hoe voelde jij je toen je het informatiebommetje hoorde? Voelde je je klein worden of heeft het je je juist versterkt?
  4. Wat is voor jou de toegevoegde waarde van deze informatie? Of de toegevoegde waarde voor je kind?
  5. En wat ga je met de informatie doen? Of heb je er al iets mee gedaan?

Als je jezelf deze vragen gaat stellen na een 10-minuten gesprekje op school, of na een informatief gesprek met de verloskundige over je iets te hoge bloeddruk, kom je in ieder geval dichterbij je eigen gevoel. En daardoor ook dichter bij je eigen oplossingen. Ik ben namelijk van mening dat we veel meer zelfredzamer mogen gaan worden als ouder en veel meer vertrouwen mogen krijgen dat we zelf weten wat het beste is. Ik geloof echt dat het fijner is dat je een informatiebommetje eerst eens goed gaat bekijken, voordat je hem laat “ontploffen”.

 

Hoe kan je het beste een informatiebommetje gooien?

En voor bronnen die regelmatig informatiebommetjes gooien naar ouders (waar ik zelf ook één van ben):

  1. Verpak je de bom in een oude krant of pak je de bom in een prachtig luxe cadeaupapier?
  2. Focus je je in het algemeen op het goede van de ontvangers? Of ben je altijd lekker kritisch?
  3. Is je informatie ervaringsgericht of wetenschappelijk onderbouwd? Of heb je het ergens gelezen in een tijdschrift?
  4. Wat is je doel van je bommetje? Dat jij een goed gevoel hebt omdat je iemand denkt te helpen? Of omdat je de ander een goed gevoel wilt geven?
  5. En als laatste voor de professionals onder ons: Wordt de ontvanger er zelfredzamer door? Of wordt de ontvanger juist afhankelijker van jou, de informatiebron?

Hoe dan ook of je hier nu iets mee gaat doen. Volg in ieder geval onderstaande informatiebom op:

Focus zoveel mogelijk op het goede! Want het gooien van positieve informatiebommetjes geven vele leukere explosies.



Er zijn nog geen reacties geplaatst.


Laat een reactie achter

Het e-mailadres is puur voor verificatie, deze wordt niet getoond en niet voor andere doeleinden gebruikt.