Als je droom gedragen wordt door anderen

Het genieten van de kleine dingen heb ik geleerd door mijn ouders. Onze ouders die mijn broers en mij elke keer wezen hoe mooi de natuur is, hoe waardevol een glimlach van een baby is en hoe belangrijk het is om waardering te uiten naar je medemens. Altijd lieten onze ouders ons de andere kant zien van een verhaal als we ergens tegenaan liepen. Als ik “gepest” werd door een vriendinnetje, kreeg ik het verhaal te horen hoe mijn vriendinnetje zich nu zou voelen of legde mijn ouders uit waarom ze zich misschien zo heeft gedragen. We werden niet in een hokje gestopt, we mochten zijn wie we waren met onze talenten en onze gebreken :).

Als klein meisje had ik altijd een droom wat voortkwam uit de basis die ik als kind kreeg tijdens de opvoeding. In elk vriendenboekje schreef ik weer opnieuw wat mijn diepste wens was: Dat er geen haat, ruzies en oorlog meer zouden zijn in de wereld. Oh ja, en dat ik nooit meer gekookte wortels hoefde te eten :).

Nu ik in mijn 34e levensjaar zit weet ik dat mijn droom niet zal uitkomen. Ik weet dat er haat, oorlog en ruzie zal blijven. De andere kant van het verhaal wordt namelijk niet gezien of niet verteld. We worden gekleurd door dat wat ons verteld wordt, door dat wat wij denken te zien bij anderen en we kleuren alles in door de bril waar we mee kijken.

Aangezien mijn diepste wens niet uit zou komen, heb ik 6 jaar geleden een nieuwe, iets realistische, droom bedacht: Het versterken en vermooien van onze GGZ-wereld. Geen hokjes, geen etiketten…. zijn wie je bent, vrij voelen en zoeken naar je talent ipv zoeken naar al je beperkingen. Vanuit gelijkwaardigheid, openheid en liefde. Mijn wens is vooral gericht op jeugdzorg met al onze kinderen……. Tot op de dag van vandaag doet het mij pijn als een kind het gevoel krijgt (door ons zorg- en onderwijssysteem!) dat het niet goed is zoals het is……

En gelukkig ben ik niet de enige: Een tijdje geleden kwam ik in contact met Ronald Helder, een IT-specialist in de zorg, die zich ook al jaren hard maakt om de GGZ-wereld efficiënter en mooier te maken. Ik deelde aan de telefoon met hem mijn idealen, onze ideeën vanuit Samen Sterk Zorg over een nieuw kwaliteitssysteem in de zorg en over mijn persoonlijke missie. Afgelopen vrijdag ontmoeten we elkaar en vertelde hij dat hij mijn verhaal weer had gedeeld met andere zorginstanties, ict-bedrijven ea. En wat was er gebeurd?…… Men is enthousiast en vindt ons concept en onze missie prachtig. Ze willen samen er voor gaan staan. Dat raakte mij ontzettend….

En dan zie je dat je droom opeens gedragen wordt door anderen en kan ik woorden geven aan dat wat ik de afgelopen 6 jaar heb geprobeerd neer te zetten als ondernemer. De gemeenschappelijke visie die wordt gedragen door ál mijn collega’s van Samen Sterk Zorg, het vertrouwen van gemeenten en ambtenaren waar wij mee mogen samenwerken, de scholengemeenschappen die voor dezelfde missie staan, de huisartsen en GGD die volwassenen en kinderen naar ons blijven doorsturen en voor andere zorginstellingen die met ons willen samenwerken….. jullie helpen mee met het dragen van onze droom!

Dankbaarheid……..

En nu ben ik benieuwd door wie nog meer. Wie begrijpt dit verhaal of wie draagt deze missie ook? Ik weet dat ik niet de enige ben……Laat het me weten…. mail via annelies@samensterkzorg.nl of whatsapp via 06-50810125 om binnenkort samen een kop koffie te drinken.

Maar ook wie voelt hier niets bij, of ziet het anders? Wie vertelt mij de andere kant van het verhaal? 2019 wordt het jaar voor mij om in gesprek te gaan met de andere zorginstanties en andere zorgverleners. Eind januari begin ik bij Lentis. Wie wil daarna het gesprek aan?

Als ik de andere kant kan zien en begrijpen, kunnen jullie misschien onze kant zien en begrijpen. Dan kunnen de zaadjes worden gepland….

Ik knijp mijn handen dicht, elke dag, als mens én als ondernemer!

Annelies


PresentChild Methode: De spiegeling van het kind naar de ouder

(Bron: www.presentchild.com)

Vanuit diepe liefde zien opvoeders graag dat hun kind gezond en gelukkig is en zich goed ontwikkelt. Dat is niet altijd het geval en drijft opvoeders soms tot wanhoop, frustratie, verdriet of woede over de situatie. Ze hebben er ‘alles’ voor over om het probleem van hun kind op te lossen en richten zich daar vol overgave op.

Het kind geeft met gedrag, spel, ontwikkeling of klachten signalen af die met de PresentChild methode gelezen kunnen worden. Wanneer ouders zich spiegelen aan hun kind gebeuren er bijzondere dingen: de boze buien of alsmaar terugkerende koortsaanvallen verdwijnen als sneeuw voor de zon, een kind wordt zindelijk of laat zich niet langer pesten, de (leer)ontwikkeling wordt gestimuleerd, zelfs PDD-nos of ADHD kan sterk verbeteren. En ook de ouders zelf worden er beter van.

De precisie waarmee een kind ons zijn (pure) feedback geeft, verschuift de focus naar onszelf. Er gaat een wereld voor ons open, het kind legt een directe link naar ons hart en geeft concrete antwoorden op levensvragen als: wie ben ik echt? Wat voel ik niet meer? Vanuit welke overtuigingen leef ik, ben ik opgevoed en voed ik op? Leer ik mijn kind iets af of leert het mij iets aan?  We gaan een mooie toekomst tegemoet als we luisteren naar de signalen van kinderen. Een wereld waarin ieder mens (groot en klein) welzijn en verbinding ervaart, op zijn/haar unieke wijze tot zijn recht komt en we respectvol omgaan met elkaar en de aarde. Dat is een groot verlangen voor de wereld en de mensen die haar bewonen. Het mooie is dat het gewoon begint bij jou en je kind.

Een oplossing voor de problemen van kinderen, een eye-opener voor volwassenen en een goede ontwikkeling voor de wereld. Het is een cadeau voor jezelf én voor je kind.

Wil je meer informatie over deze methode? Kijk dan op www.pedagoogoplocatie.nl/diensten/kindertolk-trajecten of op www.presentchild.com

 

 

Groetjes Annelies,

www.pedagoogoplocatie.nl

www.teamsamensterk.nl


‘Jonge kinderen toetsen is ziekmakend’

Bron: www.pedagogiek.nu

Er ligt steeds meer focus op rekenen en taal bij jonge kinderen’, zegt Sieneke Goorhuis-Brouwer, lector en orthopedagoog. ‘De lat is omhoog gegaan. Maar peuters en kleuters zijn nog bezig met het fundament om te leren. Testscores op die leeftijd zijn daarom onbetrouwbaar.’

‘Persoonsvorming is de basis van leerontwikkeling’, zegt Sieneke Goorhuis-Brouwer, lector Early Childhood aan de Stenden Hogeschool, bij het congres ‘Leve het jonge kind’ op 4 november in Utrecht. ‘Zelfvertrouwen krijgen, geconcentreerd kunnen werken en instructies begrijpen komen eerst. Wanneer kinderen al vroeg moeten leren, zijn ze zelfs minder sociaal gericht en nemen ze minder eigen initiatief, omdat ze wachten op de instructies van de juf.’

Volgens Goorhuis-Brouwer worden peuters en kleuters al als leerlingen behandeld. ‘Men heeft de opvatting dat kinderen aan het einde van groep 2 vijftien letters moeten kennen. Maar de onderwijsinspectie zegt: ‘Nee, dat hoeft van ons helemaal niet, dat mag een school zelf bepalen.’ Goorhuis-Brouwer pleit voor een uitdagende omgeving waarin kinderen veel kunnen experimenteren. Zo ontwikkelen ze een goed fundament om te leren.

Onbetrouwbare resultaten

Bij het onderzoek ‘De meetbare kleuter’ had 33 procent van de kinderen in groep 3 een andere score dan in groep 2. ‘Dus wat is dan de voorspellende waarde?’ vraagt Ineke Oenema-Mostert zich af, eveneens lector Early Childhood. ‘Wanneer een kind laag scoort, worden er meteen handelsplannen op geschreven, wat tijd en energie kost. En je zet een kind in de positie dat het denkt: ik kan het nog niet goed.’

Een oorzaak van die variabele testresultaten is dat kinderen de noodzaak om goed te presteren nog niet begrijpen, bleek uit onderzoek van het NAEYC. Herman Godlieb, clusterdirecteur basisonderwijs, illustreert dit. ‘In groep 1 maakte mijn nichtje een toets heel slecht. De juf vroeg haar moeder direct om langs te komen. Toen de moeder er tegen haar kind over begon, zei het: ‘Ja, die toets weet ik nog wel. Juf zei van alles, maar ik koos ervoor om een streepje te zetten bij de plaatjes die ik het mooist vond.’ Volgens Godlieb worden kinderen afgerekend op hun toetsscores en is de druk om te presteren te hoog.

Aansluiten bij breinontwikkeling

‘In het onderwijs moet je rekening houden met de variabiliteit in ontwikkeling’, adviseert Ineke Oenema-Mostert. ‘Kinderen lopen niet achter, maar volgen hun eigen pad in de ontwikkeling.’ Dat is ook de kern van het betoog van Betsy van de Grift, adviseur en auteur in dit domein. ‘Het onderwijsaanbod moet passen bij de ontwikkeling van het brein en dus aansluiten bij wat het kind al kan en wat het nog nodig heeft.’ Ze legt uit dat kinderen er een aantal jaren voor nodig hebben om te leren ordenen, van groot naar klein, van eerder naar later. Daarom kun je ze pas later leren rekenen.

‘Kinderen volgen hun eigen agenda bij hun ontwikkeling’, licht Van de Grift verder toe. ‘De verschillen tussen peuters zijn heel groot en iemand kan opeens een spurt maken. Kinderen worden ongelooflijk in beslag genomen door hun eigen leerwerkje op dat moment. Maar dat weerhoudt zich niet met de opbrengst die wij zoeken. Wij zeggen dan dat ze afgeleid zijn, maar wij leiden ze af van hun eigen leerwerkjes. Daarom is vroeg onderwijs helemaal niet beter voor ze.’ Van de Grift benadrukt dat het brein zich blijft ontwikkelen tot iemand 23 of 24 jaar oud is, wat betekent dat je niet te veel moet verwachten van peuters en kleuters.

Tolerantie voor diversiteit

‘Wanneer een kind niet in de pas loopt in het onderwijs, gaan we meteen op zoek naar een stoornis’, zegt psycholoog Laura Batstra. ‘Maar het is toch zo dat mensen die niet passen in het normale onderwijssysteem, zoals Einstein, wel een mooie bijdrage hebben geleverd aan de samenleving? Ik pleit voor tolerantie en waardering voor diversiteit. Laat kinderen opgroeien met de boodschap dat ze goed zijn zoals ze zijn, ook al passen ze niet binnen het stramien dat wij hebben bedacht.’

Kirsten Ronda,

Datum: 28 november, 2014